Contratado¡¡

Nike contrata corredores para rompe-la marca das dúas horas https://t.co/FfbvicpsIz É isto ético? A qué pode levar? Logo veñen os lamentos

— Xosé Manuel Meijome (@Kandpalleiro) 13 decembro 2016

Fai uns días critiquei abertamente a nova na que se deba conta de que NIKE contrataba a corredores para baixa-la marca da maratón de 2 horas. Preguntaba polas impliacions éticas e polas consecuencias de ter un "contrato" desa índole.

Mais resulta que o programa de NIKE non implica só a corredores de elite senon que ten unha sección na que brindan a oportunidade a persoas que sentimo-la paixon por correr com fundamento da vida para facer realidade o soño de acadar unha grande marca... e tocoume.

Xa estou na lista de espera para repara-los meniscos dos dous xeonllos e me asignaron adestrador, fisio e nutricionista... terei que deixar de comer certas cousas pero o mais terrible será non poder tomar un pouco de cervexa ou viño. O seguro médico cubreme calquer problema cardiovascular que xenere o programa de adestramento e tamén inclue as futuras operacións froito do desgaste articular malia que non se pronuncia sobor dos síndromes asociados ó deporte de alto rendemento estou certo de que non haberá problema.

O contrato e moi longo para explicalo aquí; incluso para leelo mais os recursos postos garanten que chegarei ós obxetivos e non fará falta aplica-las clausulas finais...

Teño tamén que adicar certo tempo ó tema das promocions polo que dendo o vindeiro ano este blogue terá patrocinio non só de NIKE senon doutras marcas do programa "acada as túas metas" no marco do cal irei publicando entradas sobre os trebellos, prendas, accesorios e demais que me acheguen para acada-lo meu obxectivo. Pode que complete o programa cunha canle de video no Youtube mais non teño claro si a producción será por conta propia ou allea.

Entre medias delo debo adicar 10 horas diarias a adestrar e ou outras actividades que me marquen no programa de preparación e elo me leva a pensar en deixa-lo traballo... pero como me indicaron "xa haberá tempo de tomar esas decisions...

En fin que se abre unha tempada chea de emocions e vivencias únicas escomenzando polo paso polo quirófano.





































Si chegache ata aquí e creiche algo do leido Grazas, xa sabía que tiña amigos de bó corazón.

Pedais de rabia

Hoxe o plano eravos ben diferente... pero hai que ter saídas... O tema era ir andar na bici pola mañan e ir ve-la etapa ó porto de Ancares pola tarde.

Pola mañan collín a bici, pero por ser curto de miras non tiña cambiado a cuberta de atrás que xa estaba nos fios e... no km 10 pinchei.

Á 1 collemos o coche para ir ata Ancares pensando en deixa-lo coche no alto porque a meta estaba un par de kilómetros mais abaixo, pero ó chegar a Tejedo xa nos facían parar e había 10 km ata a meta... así que demo-la volta.

Pero non me rindo... e con rabia pero sen fortuna saín facer unha volta pequena na bici

45 km 1h 37'

Antes de correr... trotar

Ou como se poda. Volto das vacacions arrepentido por non levar roupa e zapas... ou non, quen sabe? O caso é que ademais da xa sabida perda da ocasión de sumar sitios recónditos nos que corrin (como o caso de Lairg en plenas highlands ou a illa de Skye) perdín a ocasión de participar nunha proba de 10 km na fermosa e querida cidade de Galway (Irlanda) e a mais fermosa ocasión de correr o cross dos xogos de Ballater pois, que o saibades, as probas teñen unha modalidade "aberta" de inscripción in situ GRATUITA e hai carreiras de 100 e 400 yardas e de Milla e un cross duns 6 km. Vamos, que foi unha mágoa. En fin, que voltei con gañas e sain para ir facendo callo.... 8 km en 40' e gracias; que o xeonllo esquerdo escomenzou a tocarme as narices xa ós 5 km. Mañan ou pasado unhas gloriosas mañiotas darán conta de tan paupérrimo esforzo.

Experimentando con gráfico...

Este é o gráfico resultante do rexistro de km semanais dende que decidín correr a maraton de Sevilla... directamente dende google docs.

Desta púxeno nunha entrada; pero para vindeiras ocasions ireino poñendo nun lateral; como os documentos de google os podo editar dende cáseque calquer sitio (e ata co mobil si me poño) pois sería moi doado ter unha fiestra 'en tempo real' dos adestramentos diarios.

MillaEncina 2010 Eu un 0, a organizacion un 8 e o futuro un 10

Pois desta o fixen mal, moi mal e non calculei a volta a Ponferrada... ou sí a calculei ben, pero contando cun retraso que este ano non houbo. Total que cheguei ó sitio cando os galgos estaban correndo unha proba, a masculina cun altísimo nivel e unha disputada recta final que gañou con autoridade o campion Arturo Casado por diante de Pentinel e Lolo Penas.

Tra-la entrega de premios homenaxeouse a Sergio Gallardo (o programa dí que se retira, pero alí non se mencionou) e se fixo unha declaración moi interesante: "Lucharemos desde ya para organizar en Ponferrada un campeonato de España (de atletismo)".

Bueno, día en branco salvo pola andaina Cedeira-San Andrés... mañan matutino e "día a pensión completa" e xa ven o finde.

20 Lembranzas...a historia dunha relación intensa.

1. A idea: A verdade é que a decisión de trocar de bici tampouco foi doada aquela vez...pero ademais do peso tiven en conta que esa bici pouco me servía para o triatlón e que era 3 tallas mais grande do que me correspondía polo que nos cruces pasaba algo de medo si tiña que botar pé a terra.

2. O financiamento: Visto como avanzaba o curso e que a residencia nos barracons do burgo non era nada cara tiña un remanente da beca dese curso así que non tiña que sablear a ningúen nin esperar a te-la primeira nómina.

3. O lugar: A xente de Compostela falabame moi ben da pequena e vella tenda de bicicletas "Velocípedo" na rúa de San Pedro e alí estiven falando co dono axustando presuposto e tomandome medidas...era Maio de 1990.

4. A estrea: Saimos xuntos por primeira vez nun roteiro que era habitual en compostela; de Compostela a Sigueiro e de alí a Lavacolla e volta a Compostela...un roteiro que sempre considerei perigoso mais que a ruta cara a Padrón ou ata Bertamirans...

5. Á casa...Aínda vivía cos meus vellos en Lalín e para aló fun nela un día de calor.

6. Aprendendo a andar cos enganches. Aínda me custou un pouco, lembro que ó principio os levaba moi frouxos o que facía que se me soltasen cada vez que me puña de pes en riba da bici ou si facía forza subindo e non tiña coidado coa alineación da perna.

7. Competición caseira. Na volta ciclista popular á comarca do Deza estreei máquina...pero non lembro si ese ano escomenzamos con CRI...

Aqui aínda loce a pintura orixinal que lle cambiei en "González" de Porriño como parte dunha revisión tentando que non me matasen na recta da estrada de Porriño a Tui os días de brétema.

8. Competición "oficial". Como queira que o clube ciclista do deza existía e nós (Mundi, Cabe e eu) figurabamos na pomada pois acudimos xuntos a unha proba a Campo lameiro. Só lembro de aquel día que Mundi tamén levou un revolcón tremendo...

9. Algunha que outra victoria pírrica... Esta foto é dun "Chámalle X"; como sempre pallaseando.

10. Triatlon. Leveina a varios triatlons, bueno, a todos os que fun dende 1990, pero non teño fotos daquelo (e ben que o lamento).

11. Lugares variopintos. Leveina comingo a varios viaxes; ainda onte Nieves lembraba que "ela veu connosco a primeira vez que viaxamos xuntos" foi á localidade portuguesa de Torreira (perto de Ovar) onde saín varias veces con ela. Fixen moitas rutas con ela, en Compostela e de alí a Noia (Boa), en Vigo, en Tui (Guillarei), en Lalín, de ferrol a Cedeira...

12. O parón. Os anos de parón nos que non facía deporte non foron tanto para ela pois en Verín aínda fixemos varios roteiros xuntos pasando a Portugal nalguhas ocasions...

13. A volta. Cando escomenzamos a pasa-las vacacions en Aguiño vin a oportunidade de voltar a andar mais con ela por roteiros que coñecia de outras épocas... Collín fondo e case mellorei nalgun aspecto, por exemplo subindo a Iroite ou Á Curota.

14. O Bierzo. Tamén escomencei a sair en bici polo bierzo buscando rutas mixtas que tivesen algo de monte e de chan co obxectivo de mover desenrolos grandes e de coller forza nos cuadriceps para mante-lo menisco esquerdo a raia. Tamén fixen moitas rutas de Ponferrada a O barco.

15. Levando paos. A foto anterior (de 2007) me lembra as moitas caídas sufridas con ela e as dúas 'fracturas de cuadro' que tivo, mais unha de 'Tija de sillín'...Unha das caídas peores foi a que tiven unha semana antes da travesía dos montes Aquilianos de 2006.

16. Participando en rutas cicloturistas. Como queira que sei que o meu futuro ciclista vai cara ó cicloturismo me iniciei na Marcha cicloturista rias baixas en Xullo de 2005.

17. Volta ó triatlon. Foi en Allariz 2005 cando aqueles pavorosos lumes levaron por diante o monte de Monterrei en Verín.

Estoutra foto é no triatlon de vilagarcía de 2008, empregando o manillar de triatlon (versión 'feito na casa').

18. Collendo fondo.. A verdade é que este ano non andiven moito con ela e estou "fondón" pero ela ben sabe levarme

19. Á casa sempre se volta...fixen varias saídas polo deza nesta segunda época tanto só como en compañía

20. O derradeiro golpe. Eis a fractura de cuadro que remata con esta xeita...tamén se ven as soldaduras das dúas anteriores roturas. Aínda foi raro que non rematara de partir na saída de onte.

Agora vaime prestar o derradeiro servizo doando compoñentes para a vindeira adquisición.

Natación e grande Basurko

Hoxe era un dia de KALOR e non quedou outra que pasar a tarde na piscina e fixen dúas sesions:

a) 100 + 2*200
b) 1500

Mentras nadaba pensei no correo que rebin hoxe de basurko anunciando o seu dobre reto para este domingo "de puerta a puerta" mais para Outubro facendo todo o roteiro da prata dempois de cruza-lo estreito a nado (non facer bromas cos inmigrantes). E a verdade é que me gustaría apoiar semallante demostración de solidaridade.

Consellos para espectadores da Media maraton de Ponferrada

Púxeno no foro de Correr en Galicia, pero por si acaso lle vale a algúen mais...

Dempois da saída situarse na praza de Lazurtegui (os primeiros tardarán 10' ou menos en pasar), logo do 1º paso por alí ir pola avda da Puebla, cando se chega á altura da avda das huertas esperar o paso dos corredores e logo botar a andar por esa avda cara á praza das pementeiras, alí ver un novo paso dos corredores. Cruza-la ponte "dos faraons" (reino de Leon) ata a avda de América e ver alí o paso da 2ª volta dos corredores, logo voltar ata a avda das Huertas (xa non ves pasar ós primeiros -ou si, si levas bici- pero voltas a ver os corredores) e subir cara á rotonda "da conecha" (donantes de sangre -marcado cun 2 no mapa-) e alí podes ver un dobre paso dos corredores ou seguir ata a meta.

Feito un 8

Hoxe fun á consulta dunha osteopata que me recomendou xente de confianza...

En resumo estou retorto e non como unha columna salomonica, que polo menos ficaría "lindo", senon coma un oito 8. Non deu feito moito porque non son quen de me relaxar, pero aínda así quedei algo moido e por precaución non fun nadar...

O mellor é que me dixo que si, que TODOS os problemas que teño son resultado das contínuas adaptacions de posición que fago ó correr e no choio (non esquecer que pasei de traballar de pé quieto a camiñar e logo a 'despacho-sprint'); en especial dixo que non tiven tantas roturas de fibras como pensaba senon unha inflamación do tendón. De tódolos xeitos seica podo seguir correndo mentres non teña molestias dese tipo e que as molestias meniscais van ser constantes así que "a jo... y 'auga'".

Unha etapa de altura...

Hoxe tocou volta ciclista no biezo e, malia a que haber hai moitos outros portos de montaña tanto o mais duros, o certo é que no bierzo o PORTO é "El Morredero"... subida que coñezo in situ pois ademais na bici, subinno dúas veces correndo (en 2006 e 2007).

Tivo a ben a meteoroloxía ser outra dificultade engadida e os ciclistas o sufriron dende a saída polo que, pasado Ponferrada o asalto a esto...


Para mín as primeiras rampas tras Salas de los barrios son as mais tremendas por duras e longas... e logo está o terrorífico final, os 2,5 derradeiros kilómetros son moi duros e co tremendo frio e o cansanzo acumulado foi Igor Antón o que aproveitou os folgos que lle quedaban e re-atacou no intre xusto para acadar un xusto triunfo.

Preparados, Prontos, Porto.

Bueno, hai que deixarse de chorar e de sufrir e ir a dalo todo.

Onte andiven toda a mañan comprobando que a "tensión" seguía ahí. Pero non deixei de andar e de subir e baixar... Fixeronme outro Kinesotape e viñen para casa.

Pola tarde merquei uns deses calcetins de compresión que suxeitan os músculos e melloran a microcirculación...son cantosos de carallo; pero si Paula corre con eles...xa se me fan pasables.

O ascenso mais longo...

CHEGOU O MOMENTO.

Tras 19 anos (20 en Maio) o Obra conquire o que unha estafa lle impediu... lembro ben aquelo, tanto como que eu; breoganista sempre, tiña ansias porque ascenderan para ter outra escusa para ir a compostela.

Cantas outras inxustizas da burocracia deportiva quedarán no camiño; eis o mérito deste ascenso diferido... a perserverancia na percura da xustiza.

A disfrutar.

¿MapMyrun ou Strands?

Bueno, xa levo un bó tempo con Strands como para poder facer esta comparación.

Apunteime en Strands porque tiña un deseño atractivo e prometía unha interactividade maior co Twitter e o Facebook que o Mapmyrun e con tantas contas e aplicacions o que se quere é que o que escribas nun sitio figure na túa rede social e tal...

Ten Strands outro valor que aprezo moito: a cantidade de atletas de alto nivel do estado que figuran na súa nómina de seareiros froito, sen dúbida, dun deseño empresarial ben estudado. Malía que só algún deles nos fai o honor de poñernos a flipar cos seus adestramentos diarios, fotos das probas e comentarios como é o caso de Javier Gomez Noya...outros, conectanse para respostar ós comentarios dos seareiros como Lolo Penas.

O certo é que, polo de agora, o Strands só conecta co Twitter mentras que o Mapmyrun conecta co Facebook de xeito parcial pois non amosa os adestramentos mais sí os roteiros que vou engadindo.

Ben, como xa sinalei, a interface de Strands é mais atractiva porque está mais currada a nivel gráfico (outra nota de 'deseño empresarial') cunha chea de opcions para cada pestana de referencia: Exercicio, Xantar, Multimedia e Notas. Podes apuntar adestramentos de moitos tipos (bicicleta, natación, correr, pista, sendeirismo, andar, ximnasio...) e permite importar datos de Garmin ou Nike+ pero aínda falla no tema de reflexar sesions complexas como series e trocos (e as correspondentes recuperacions) que hai que facer en forma de notas. A aplicación dos mapas depende tamén como mapmyrun de google maps pero con mais detalle. O que presenta problemas é a integración dos mapas cos adestramentos, mais pode que se trate de falla de práctica. A pestana "estadistica" ten o seu aquel si consigues introducir os datos completamente (é dicir, km e tempo de adestramento).A pestana de Eventos ten o seu interese por ter integrado unha función de 'proximidade' que selecciona os eventos próximos ó lugar que elixas como domicilio.

Mapmyrun está mais orientado ó iphone (tamén ten para blackberry, mais de pago), para o que ofrece unha chea de aplicacions pero ten compatibilidade tamén co Garmín e Nike+, incluso co Polar HM. A posibilidade de exportar o calendario de adestramentos como RSS abre a porta a engadilo como 'widget' nun blogue ou en redes sociais malia que a min non me funcione. Os planos de adestramento son "de pago" (créditos) e hai outras moitas funcions 'capadas'. Gústanme mais os perfis das rutas por ter cores segundo a pendente ainda que non vinculen cada punto do perfil coa localización do mapa como fai Strands.

Ahhh, esqueciao, Strands ten interfaz en castelán...eso e a cantidade de eventos locais e de atletas peninsulares dalle unha boa base mais aínda ten marxe de mellora.

A corrida de despedida

Para facer sitio antes dunha enchenta non hai mellor que unha trotada e de non poder ser a "ruta de la mencia", pois mellor correr co mozo que vai casar. 50´ polos soutos que rodean Lalin; gracias.

Clean Running

Foi o amigo Pedro Nimo á maratón de Viena e ollando na páxina vin esta iniciativa e gustei dela; mágoa que se centre no tema da dopaxe e non aborde outros como o que facemos co lixo que xeramos durante as carreiras....

Introducción:

Los humanos empezaron a andar hace millones de años. Correr evolucionó durante la historia del desarrollo humano y las primeras carreras datan de los juegos olímpicos de la grecia clasica. Las carreras competitivas en los tiempos modernos se realizan en su mayor parte en pista o campo. Correr ha experimentado un renacimiento como actividad desde 1980. Un gran número de corredores -desde el poseedor del record mundial hasta el "jogger" más lento- incrementa cada año la participación en los maratones en el mundo, como los de Nueva York, Berlin, Londres, Chicago, Boston...
Austria también disfruta de un incremento en su número de corredores debido en parte a la exitosa maratón de Viena.

Correr une a la sociedad y reduce las diferencias culturales al participar a personas de diferentes razas, naciones y religiones juntas. La marton de Viena y otras carreras del calendario nacional e internacional son un testigo de convivencia pacífica de corredores con diferentes origenes. Decenas de miles de personas se unen en un gran esfuerzo para alcanzar metas personales sin tener que recurrir a la violencia, el racismo o la discriminación.

Correr tiene también un importante papel en la sociedad actual para la salud. Desafortunadamente todos los desarrollos negativos de los humanos y sus socieades se muestran en muchos eventos deportivos. Pero la mayoría de los participantes en la Maraton de Viena y en otras carreras del calendario nacional e internacional rechazan los comportamientos desconsiderados, el fraude, el doping y el abuso de drogas.

DECLARACION:

Nosotros los firmantes de este manifiesto, declaramos:

*Correr significa entusiasmo, libertad y diversión, relajación y salud, la competencia y la amistad, la reducción del estrés y dirigir la propia vida, la alegría y la felicidad. Sólo unos pocos de nosotros consideramos correr como la ocupación.

*El simple hecho de participar es un motivo de alegría.

*Apreciamos los logros de cada quien si importar su éxito o fracaso su puesto o resultado.

*Conocemos la dificultad de retomar un estilo de vida activo despues de una enfermedad prolongada o un accidente.

*Sabemos que todo el mundo puede sentirse orgullos@ de si mismo después de correr cierta distancia o después de participar en una carrera sin importar la distancia o el puesto.

*Confiamos que nuestras cualidades naturales y en un duro entrenamiento nos den suficiente fuerza física y mental para estar seguros durante la carrera y los entrenamientos, apoyados por nuestra familia, amigos y espectadores a lo largo del recorrido.

*Rechazamos las prácticas de dopaje, uso de drogas, atajos etc. para mejorar nuestos resultados oficiales en las carreras.

*No compartimos el hecho de que un pequeño grupo de atletas y sus apoyos rebajen la calidad y experiencia de un evento organizado para otros participantes por su conducta antideportiva. Los atletas que se comportan de modo temerario deberían tener vedado lla participación en cualquier carrera ahora y en el futuro.

*También rechazamos aceptar la afirmación de que una mayoría de corredores aficionados usan drogas para mejorar su rendimiento los días de competición.

A partir de ahora yo KANDPALLEIRO estoy comprometido a:

*Prometer que no tomaré ninguna sustancia prohibida para mejorar mi rendimiento físico. También promento que sólo tomaré medicamentos prescritos por un médico y que vigilaré la compatibilidad con la lista de sustancias prohibidad por mi propio bien.

*Los atletas competitivos que firman esta declaración también prometemos que:
No tenemos intención de usar sustancias prohibidas. Podríamos ser recluidos por romper las leyes anti-dopaje, estoy de acuerdo con devolver todos los subsidios, salarios, premios en metálico y pagos recibidos de los patrocinadores en los 3 años anteriores cuando me lo soliciten mis proveedores.
Los controles anti-doping estritos e inteligentes son importantes. Pero no significan que todos los atletas esten usando sustancias prohibidas. Existen muchos ejemplos de logros deportivos sin el uso de sustancias. Aquí esta la belleza de correr; aficionados y profesionales compitiendo juntos al mismo tiempo en la misma distancia con el mismo objetivo. Solo correr proporciona este tipo de oportunidades.

Resumen de entroido

Bueno, voltei e non peor do que estaba.

Tiña eu temor de que esta leria me impedise disfrutar do entroido en dous aspectos fundamentais: A baila e a farrapada. Da segunda deu boa conta a televisión ('Gente' o luns 23) e do baile só dicir que foron noites de éxito arroiador e sen precedentes. Sego coa sensación de cristis no xeonllo, mais xa non teño molestia para camiñar.

For long time...Wii

E aínda menos mal...Pois iso; como son burro ou simplemente non gusto das medias tintas fixen o que fixen e levo 2 días coxeando que dou noxo salvo co mando da Wii; e que sempre hai un lado positivo e non conquería subir a PRO no tenis e agora xa o teño...Non se consola quen non quere. Mañan escomenzo a nadar.

1609 emocions e unha pifia

Cando a xente non vai ó estadio hai que levar o estadio á xente... polo que non é de estranar que algunhas carreiras que merecerían un estadio cheo atopen acomodo nas rúas dunha localidade en festas.
Foi o caso da XXI milla da encina na que participaron o mais salientable do medio fondo da zona coa presencia estelar de J.C. Higuero que se mostrou accesible e alegre de botarlle unha mán ó seu amigo Sergio Gallardo.

Na carreira femenina non puidemos ver gañar a Eva Arias porque o tempo de recuperación non lle foi abondo logo do 3000 do pasado fin de seman e tivo que ser segunda tra-la atleta do RCD Espanyol Irene Alfonso que se destacou dende o derradeiro paso por contrameta.


A carreira masculina se mantivo perfectamente controlada ata o derradeiro paso por meta e abondaron os metros da recta final para ver a dous dos campeons de Birmingham

nun sprint moi chulo acompañados polo brasileiro-galego Joao Pablo Fernández.

Para min é un acerto facer este tipo de demostracions na rúa tendo en conta que, dende hai un ano, se puido participar en Ponferrada en: 2 medias maratons, 1 carreira popular, 2 carreiras ó redor do Pajariel, a subida ó morredero, as marchas-carreiras do programa 'engánchate a la vida', a San silvestre berciana, a carreira da tebaida berciana, a travesía dos aquilianos etc... o que non estaría ben é que se descoidase toda esta actividade deportiva para tod@s por investi-los cartos en traer deportistas de prestixio a probas non oficiais.
Polo demais é lamentable anunciar unha proba popular e non facela mais que nada pola xente que se puidera desprazar para tal efecto.

Entorchado centenario

Bueno; haberá quen pense que se trata dun "rollo relixioso", haberá quen o tilde de "propaganda politica" mais eu non gosto de mezclar o deporte con nada e coido que calquer actividade deportiva debe lerse só dende os parametros do deporte. Neste caso o deporte do bierzo quere participar das celebracions do centenario da cidade e as persoas responsables deseñaron este xeito especial e seguramente irrepetible de facelo i eu que son consecuente co lugar que acolle ó mais importante da miña vida non queria faltar.

300 metros son pouca cousa no plano deportivo, algo testimonial como a festa en sí mais a min serviume para me sacar, en parte, a espiña que, dende 1992, me quedou de ver pasa-la antorcha olímpica e non ter a oportunidade de participar no relevo.

De tódolos coñecidos que alí estiveron eu preferín pedirlle a Lidia Valentín que fixera unha foto conmigo e aproveitei para voltar a felicitala e a darlle pulos para seguir cara adiante.

1ª Competición

Todo remata por chegar... Dani gosta de ir correr e cando lle dixeron que fora co clube para o relevo 4x60 non o pensou malia ter que pasar dende as 10 da mañan ata as 12 da noite fora da casa... para él todo foi un xogo.

Tras 3 horas e media no coche non houbo xeito de que parase na sombra ata que chegara o grupo; os nervios non lle deixaban descansar. Coa camiseta e os seus primeiros clavos (prestados) se enterou que tamén correría nos 60 mts lisos individual. Tomouno xa con calma, a él o que lle preocupaba era o do relevo polo de pasar ben o testigo.

Eiqui tendes o vídeo da súa carreira individual.


E unha foto da súa chegada á meta.


Fixo 9,6" e quedou (por tempos) de 12 dos 44 participantes e de 5 dos do seu ano.


O relevo era unha das derradeiras probas e tiveron tempo de practicar empregando unha botella de auga como testigo. A Dani correspondeulle a saida así que só se tería que preocupar de pasalo e non de recibilo. Eu coido que o relevo todo foi moi bonito


Fixeron menos de 10" cada un e gañaron (tamén por tempos) así que lles tocou recibir "chapa" no alto do podio.