Aprendendo dun humano sobrehumano

Hoxe o meu campión me agasallou cando dixo que quería ir trotar co campión Basurco na súa 4º maratón contra a incineración de residuos industriais no bierzo e aló fumos os dous dende Arborbuena ata Sorribas... Foi moi agradable e disfrutouno moito.

Competición

Bueno; tocou no Hispanico tarde de calor e insolación.

Na lonxitude non sairon as cousas ben, só dous saltos; nun quedou una man atrás e no segundo saltou lonxe da tabla.

Nos 60 mts. fixo unha boa carreira mais a marca non foi abondo (9,7) pero él quedou contento e iso é o que conta. Vendo o vídeo nótase que non saiu de todo ben e ahí estivo a clave.

Tomando medida do sufrimento

Fun á pista por acompañar ó rapaz na estrea dos clavos.

Quencemento: 4 voltas
CC: 45'
2 x 1000 (3'55" e 4'02"), 60 mts contra o rival mais despiadado...custoume gañarlle¡¡¡

O Domingo vou sufrir cos amigos de Ferreirua.

Viñas, frutais e un corzo

Hoxe saín 'a longo' e fixen 1h15' que para o meu xeonllo está ben. A fortuna sorriume e tiven unha mañan ben chula e xusto no alto un exemplar novo de corzo cruzou o meu camiño. A tarde foinos peor... Dani competiu en León mais podería ter ido a Siberia que frio non lle faltou e auga, moita auga. Non lle saiu nada ben a cousa e aínda menos mal si non se arrefriou.

Santos que viñeron a empuxar...

Escribo isto a tempo pasado mais coa data trocada para non altera-lo blog.

Acudimos o chispa mais eu nunha mañan prestosa para correr a Calabagueiros con bó ánimo mais sen moitas pretensions deportivamente falando. Tiña eu mais medo que ansiedade e o rapaz mais nugalla que curiosidade así que estabamos un tanto parados.

Foi unha alegría atopar a xente coñecida que facía moito que non cadraba. Eiquí co Fleky...


A proba dos grandes foi puntual coma un reloxio suizo, eu saín mais preocupado por que o rapaz me vise para a foto que por coller bó ritmo ou boa referencia; aínda así fun demasiado rápido, 3'46" me indicou Rubmarc (gracias por todo) e tentei relaxar o xusto para ir o ritmo 'kantiano'. Nesta foto do albúm do ADAS -temporal- imos ahí mesmo.



Logo afrouxei un pouco mais mantendo a referencia e o ritmo...



Ó pasar pola metade do circuito xa fun quen de ir incrementando o ritmo novamente, collín confianza na perna e pensei:"ou rompe ou racha".

Na meta 26'51" (3'50"/km.) 25 dos 61 -escasos- participantes, moi satisfeito pola resposta ó esforzo.

Dani aínda fixo mais do que eu pensaba mais menos do que pode; saíu moi lanzado...


E, malia ós cosellos dende a banda, logo xa non foi quen de recuperar para os derradeiros 150 mts que lle viñeron algo longos. Aínda así quedou satisfeito

A milla mais grande

Hai competicions que desafían á física clásica e semellan "ensachar" a lonxitude das probas.

A milla de O Barco coas súas XXII edicions, a maior 'densidade' de público do noroeste e a coidada 'confección' do cartel engrandece unha lenda na que xa figura como parte do palmarés casi obrigatorio de aqueles que queiran brilar no medio fondo peninsular.

A de onte non foi unha edición mais e a elo contribuiron dende a meteoroloxía ata a ledicia do mais pequeno ou o maior dos participantes todo baixo a batuta dun director no papel de home-orquestra e unha enorme cantidade de entusiamo no corpo de un bó feixe de colaboradores.

Na columna do afeccioado só podo engadir un novo "gracias polo esforzo" tanto á organización como ós participantes nas probas que presenciei.
A revancha de Eva Arias foi emocionante pois ata ben perto da liña non estaba claro que o seu sprint fose dabondo tras conquerir que Irene non se lle escapara no tramo final da proba.
A carreira masculina desenrolouse dende o principio a un ritmo alto que soubo aproveitar moi ben Manuel Penas na recta final nun emocionante sprint no que non mostrou fatiga da carreira corrida esa mesma mañan en Meaño, Sergio Sánchez non puido vencer por terceira vez consecutiva e quedou segundo e Reyes Estevez malía o seu declarado estado de 'baixa forma' foi terceiro no podio e primeiro en espectación; como Higuero hai 7 días estivo atento co público e desbotou esa lenda de arisco que alguns lle asignan.

Na columna persoal só podo dicir que poucos son os que acadan obxectivos sen traballar neles só polo 'natural' da súa xenética así Daniel nesta ocasión quedou 9º non polo grande esforzo que fixo na carreira senon pola falta de adestramento concreto; malia todo está contento porque el mismo viu que puido controlar a súa carreira para non afogarse ó principio. A victoria de Nicolás Capelo, compañeiro de equipo e referencia para Dani, foi froito dese control de carreira.

Pola miña banda fixen bó o traballo destas semanas e realicei a miña carreira: Arrinquei con todo para evita-lo embudo do principio, mantiven un ritmo tomando como punto de referencia o grupo de cabeza tentando non deixalos ir moi lonxe e apretei todo o que puiden na derradeira volta e no Sprint.


O meu "Auto-crono" 5'30" (3'25") é moi satisfactorio pois mellora ó do ano anterior en 10" e ven sendo unha referencia absoluta, o premio acadado sorpresivamente, é unha alegría mais non deixa de ser un espellismo relativo; xa veremos cando esta milla sexa "campionato de España de milla urbana" si consigo tan sequera remata-la. Mágoa que os resultados da FEG só incluan as probas 'oficiais'.

Edición 23/9

Xa hai resultados na RFEA (.PDF): Dani 7º (2'28") i eu 9º (5'31")

Tamén hai fotos en Picasia por cortesía da xente do ADAS...
Entre elas esta...

1ª Competición

Todo remata por chegar... Dani gosta de ir correr e cando lle dixeron que fora co clube para o relevo 4x60 non o pensou malia ter que pasar dende as 10 da mañan ata as 12 da noite fora da casa... para él todo foi un xogo.

Tras 3 horas e media no coche non houbo xeito de que parase na sombra ata que chegara o grupo; os nervios non lle deixaban descansar. Coa camiseta e os seus primeiros clavos (prestados) se enterou que tamén correría nos 60 mts lisos individual. Tomouno xa con calma, a él o que lle preocupaba era o do relevo polo de pasar ben o testigo.

Eiqui tendes o vídeo da súa carreira individual.


E unha foto da súa chegada á meta.


Fixo 9,6" e quedou (por tempos) de 12 dos 44 participantes e de 5 dos do seu ano.


O relevo era unha das derradeiras probas e tiveron tempo de practicar empregando unha botella de auga como testigo. A Dani correspondeulle a saida así que só se tería que preocupar de pasalo e non de recibilo. Eu coido que o relevo todo foi moi bonito


Fixeron menos de 10" cada un e gañaron (tamén por tempos) así que lles tocou recibir "chapa" no alto do podio.